Devamlı değişen müfredat ile,
Kafası karışan bir bedenim ben.
Çırpınıp bir şeyler vereyim diye,
Eriyen, tükenen ve bitenim ben.

Tatili herkesçe dile dolanan,
Geçim derdi ile aklı bulanan,
Susuz, yolsuz dağ köyüne yollanan,
İtiraz etmeden de gidenim ben.

8-5 memurun gözüne batan,
Kimisine göre yan gelip yatan,
Ayın 15inde maaşı yatan
Ek dersi 10 gün geç ödenenim ben.

15 yaşında...

Çok başarılı öğrenciydi Musa.

Öğretmen olmak istiyordu.

Sabah okuluna gidiyor...

Sonra çobanlık yapıyordu.

Babası garibandı çünkü.

* * *

Tam bir sene önce, gene böyle bir sabah... Çıktı tek göz oda, ağıldan bozma evinden kör karanlıkta, yürüye yürüye, 2 kilometre, sırtında çantası, şehirlerarası asfalta geldi... İzmir Aliağa’ya bağlı Kapıkaya Köyü’nde yaşıyordu, köyde okul yok, okul Yenişakran’da... Türkiye’nin en batı ucunda, bütün yatırımlar oraya yapılıyor denilen coğrafyada, Türkiye’nin en doğusundaki yaşıtlarıyla aynı kaderi paylaşıyordu; taşımalı eğitim... Servis bekliyordu.

Çocuk cinsel istismarı, yetişkinlerin çocukları kendi cinsel doyumları için cinsel temasa zorlamalarıdır. Cinsel istismardan söz etmek için cinsel birleşmenin olması şart değildir. Cinsel birleşme ve fuhuşa zorlama gibi yüz yüze ya da telefon ve İnternet aracılığıyla yapılan sözel istismar, teşhircilik, fiziksel temas, pornografi amacıyla çocuk kullanma veya izlettirme de cinsel istismar tanımına girer.

Cinsel istismar çoğunlukla erkekler tarafından ve çocuğun yakın çevresinden biri tarafından gerçekleşmekte; aile içinde yaşanmaktadır. Aile içindeki bu tür cinsel istismar "ensest" olarak adlandırılır. En sık rastlanılan aile içi cinsel istismar baba-kız arasında gerçekleşmekle birlikte, ağabey, amca, dede tarafından yapılan cinsel istismar da sıklıkla görülmektedir. Araştırmalar, cinsel istismar mağduru çocukların çoğunlukla sevgi ve denetimden uzak bir aile ortamında yetersiz ebeveynlik ile yetiştiklerini; şiddet yanlısı, baskıcı, alkol ve madde kullanımı veya bağımlısı olan bir baba figürüne; aşırı bağımlı, baskı gören, depresif ve kendine güvensiz bir anne figürüne sahip olduklarını ortaya koymuştur.

içeriği ne olursa olsun cinsel istismar, çocuk için travmatik bir deneyimdir. İstismarın çocuk üzerinde bıraktığı olumsuz etkileri, farklı unsurlar belirler. Bunlar; cinsel istismarın şekli, sıklığı, çocuğun istismar edilmeye ne şekilde zorlandığı, istismara maruz kalınan yaş, açığa çıkarılan cinsel istismara karşı anne-babasının tepkisi, mağdurun kişilik yapısı ve hayatındaki dengeleyici unsurlardır (sevgi üzerine kurulu kardeş ve arkadaşlık ilişkileri, okul başarısı, ebeveyn dışındaki diğer aile üyeleriyle güven içinde geçirilen zaman gibi).

İSRAİL’e kızmış adamın elindeki megafon Çin malıydı.

Gözündeki dereceli gözlük İtalyan, saati muhtemelen İsveç, gömlek cebindeki kalem belki Alman, belki Tayvan...

Öbür elinde tuttuğu silah Rus...

Ve üzerinde durduğu kamyonet Japon...

(.........)

Megafonla bağırdığına ben de katılıyorum:

"Katil İsrail..."

Ama benim sorumun yanıtı bu değil.

Sırası gelmişken yeniden sormalı:

"Neden tüm Müslüman ülkeler kan ve gözyaşı içinde?.. Neden Batı istilası altında Müslümanlar?.. Neden 200 milyonluk Arap álemi, 7 milyonluk İsrail karşısında aciz?.."

Yılı bitirirken Metin Üstündağ"a gittik ki, 2008"i iyilikle uğurlayalım. Bir mizahçının gözünden 2008 değerlendirdik. Üstündağ"a göre ha 2008 ha 1988... Üstündağ"ın tarihçilerden ricası Başbakan"ın “3 çocuk” çağrısının etkilerine bakmaları... Bir de Çağan Irmak"a teklifi var: “İşsiz Adam diye film çek, senaryoya katkıda bulunayım...”

2008 nasıl bitti?

2008 yılı, 1998 gibi ya da 1988 gibi geçti ve bitti. Neden derseniz, ülkemizde sorunlar düzelmiyor, makyaj tazeliyor sadece. İnsanlar Türkiye"de mizahçıların işi kolay derler genellikle. Hiç de öyle değil. Bunu yıllardır söylüyoruz. Herhangi bir sorunla ilgili 15 yaşında çizdiğim bir karikatürü şimdi 43 yaşında yine aynı şekilde çizebilirim. Sadece çizgim değişik olabilir. Ve bunu ne okur fark eder ne de çizer arkadaşlarım. Zaten böyle yapan üstadlarımız da var. Kendini sürekli tekrar eden bir ülkede malzenin de, üslubun da zamanla cılkı çıkıyor. Mizahçıyı sürmenaj edebilecek bir yer burası. Karikatüre başladığımdan beri sürekli aynı yılda gibiyim.

Geçenlerde yapılan “Türkiye"de Farklı Olmak: Din ve Muhafazakarlık Ekseninde Ötekileştirilenler” araştırması mahalle baskısının arttığını gösteriyor. Sizce de var mı böyle bir durum?

Tanıdığım kadarıyla bizim insanımız bu tip baskılara pabuç bırakmaz. Bilinçsiz bir anarşist tarafı var halkımızın. Mesela hem Nasrettin Hoca"nın torunlarıyız diye övünür, hem de Nasrettin Hoca"nın maya çaldığı gölü kurutur! İçgüdüsel anarşizm diyebiliriz belki buna. Bugün mahalle baskısını konuşuyoruz ama bir iki yıl sonra her şey değişebilir. Olumlu veya olumsuz anlamda. Gençliği mini etekle geçen bir annenin kızı türban takabilir veya tam tersi. Batılı metodlarla, pozitif bilimlerle açıklanamaz bir hayat bu. Bu hayatın özü de mizah dergilerinde harmanlanıyor. Saçması kaymış bir hayat. Her Kurban Bayramı 150 kişinin ölmesine şaşırmıyoruz. Noel"de ya da Cadılar Bayramı"nda böyle bir şey olmuyor. O kadar saçma şeyleri normal gibi algılıyoruz ki, benim bunu söylemem bile daha saçma oluyor! Üç ihtimalli bir maç deyimi vardır ya, Türkiye"de her gün çok ihtimalli geçiyor. Yeneriz, yeniliriz, berabere kalabiliriz, arada bir maç da ertelenebilir ve daha neler neler.